Home | Agenda | Sociëteit | Zaalverhuur | Clubs | Lid worden | Terugblik | Contact | Login
Terugblik > Volle sociëteit bij Paul van Vliet

Volle sociëteit bij Paul van Vliet




Paul van Vliet met Frénk en Frencken, een zondagmiddag in de sociëteit.
Zondag 28 oktober, 16.00 uur Sociëteit Vereeniging
Een interview met Paul van Vliet, een week vooraf stijf uitverkocht, bijna 200 bezoekers, een optreden van Mylou Frencken met Ronald Schmitz (gitaar), heikele onderwerpen in een fantastische zaal, een sfeervolle setting zonder opsmuk, na afloop een enkele bezoeker die met betraande ogen de zaal verlaat: geen gewone zondagmiddag.
In samenwerking met boekhandel De Vries, uitgeverij Balans en Parfier organiseerde de sociaal culturele commissie van de sociëteit SOArt een gesprek tussen Frénk van der Linden, Mylou Frencken en Paul van Vliet. De laatste was gekomen om te praten over zijn ‘autobiografie van nooit verzonden brieven’ onder de titel Brieven aan God en andere mensen. Waar zo’n gesprek zou kunnen uitmonden in een verkoopverhaaltje om een boek te verkopen, was dit hier totaal niet aan de orde. Wel was duidelijk dat Van der Linden bij zijn vragen de autobiografie als uitgangspunt had genomen maar hij had zich daarbij vooral laten leiden door zogenaamde kantelmomenten in het leven van Van Vliet. “Wat waren sleutelmomenten voor jou Paul? Waar en wanneer veranderde er wezenlijk iets in jouw bestaan?” Geen simpele vragen maar toch geeft Van Vliet zich volledig. Hij geeft aan dat de oorlog voor hem als jochie belangrijk is geweest, zijn eerste verliefdheid in het zomerkamp, een gezwel aan zijn nieren en de daaropvolgende genezing, Unicef, de dood van zijn moeder, de relatie met zijn vader. Zelfs over zijn scheiding speelt Van Vliet open kaart en aan het slot van de middag komt als uiteindelijk besluit ook de dood nog aan de orde. Frencken zingt dan het lied ‘Laatste wens’ dat door Van Vliet al in 1992 geschreven werd. Voorwaar een intens moment en het eerder genoemde traantje heeft hier ongetwijfeld mede zijn oorsprong gevonden.
Uiteraard komt ook aan de orde dat Van Vliet naast mens ook artiest, kunstenaar, cabaretier is. Hoe hij dat zo geworden en gebleven is en waarin artiesten zich van andere ‘gewone’ mensen onderscheiden. Leuk is dat hier in het gesprek een nieuw element komt binnenwandelen: Mylou is ook artiest en Frénk niet. Zij geeft met Van Vliet aan dat de artiest zijn ziel vrijer, opener op het podium kwijt kan. Diezelfde ziel is veelal thuis geslotener. Zij vat het samen in het lied dat eindigt met ‘Ik heb artist’.
Kwetsbare onderwerpen, intieme gedachten, eerlijke woorden van een nog immer gedreven man die als 83-jarige steeds energiek in het leven schijnt te staan. Een leven dat hem veel geleerd heeft en waaruit grote angsten voor hem lijken te zijn verdwenen. Veel spijt heeft hij ook niet van zijn keuzes, zelfs niet als Van der Linden vraagt of hij het niet erg vindt dat hij geen kinderen heeft. Ook op dit soort vragen een eerlijk antwoord: ‘Spijt? Nee, geen spijt”. Misschien denkt hij in stilte dat hij spijt heeft van deze middag als hij tussen neus en lippen door licht peinzend zegt: ‘Die vragen zijn me nog nooit gesteld. Talentvolle gast’. Maar hier weet iedereen in de zaal dat dat een vorm van lichte spot is, die prima past bij deze interessante man.
De thuisblijvers kregen ongelijk maar zij die de sociëteit kennen en vaker bezoeken, weten dat dat bijna altijd het geval is.
Harry Spruijt

foto’s:https://photos.app.goo.gl/AKdq7JfTh2CfZDJT6